
Magdalena di Canossa, poruszona łaską Ducha Świętego i pobudzona gorliwością o "chwałę Bożą i o zbawienie bliźnich", od początku swego dzieła pragnęła formacji osób świeckich gotowych do uczestnictwa w charyzmacie "najmniejszego zgromadzenia" (por.Statut s. 7).
Magdalena, bierze sobie do serca formację świeckich kobiet, aby angażowały się w dzieła Zgromadzenia:W historii Zgromadzenia kształtował się różny sposób dzielenia się Charyzmatem ze strony świeckich: towarzyszek, zrzeszeń, stowarzyszeń. Pośród odmiennych form działania zostaje ustanowione "Stowarzyszenie Współpracowniczek Kanosjańskich, a 01.05.1950r. Kościół zatwierdza "Statut Współpracowniczek Kanosjańskich" który zostanie później zreformowany z uwagi na nowe wyzwania kultury oraz nową wrażliwość ludzi naszych czasów.
Podczas XI Kapituły Generalnej Zgromadzenia Córki Miłości w 1984r. ponownie przemyślały proroczą intuicję Założycielki mając na uwadze perspektywy Soboru Watykańskiego II oraz nowe ukierunkowania Magisterium Kościoła. Ponownie stwierdzono, że powołanie świeckich, by dzielić się Charyzmatem Kanosjańskim, jest szczególnym darem od Boga, w Kościele i dla Kościoła.
Historia wciąż się rozwija i oto już XII Kapituła Generalna Zgromadzenia, celebrowana w 1990r., postanawia odnowę STATUTU Stowarzyszenia KANOSJAN ŚWIECKICH. (por. Statut s. 8).
Kanosjanie świeccy to osoby, które odkryły w swoim sercu harmonię z charyzmatem Magdaleny di Canossa oraz czują się powołane do przeżywania miłości Ukrzyżowanego w wymiarze świeckim. Proszą o przyłączenie do udziału w życiu Rodziny Kanosjańskiej, by współpracować z Córkami Miłości w właściwych im posługach. Pozwalają na bycie kształtowanymi przez NAJWIĘKSZĄ MIŁOŚĆ JEZUSA NA KRZYŻU oraz MARYI BOLESNEJ, by móc świadczyć o Ewangelii w każdym środowisku, zwracając szczególną uwagę na ubogich i na różne formy ubóstwa, na cierpiących, na młodzież, na starszych, ...w otwartości na nowe potrzeby Kościoła lokalnego. Powołanie do bycia świeckim kanosjaninem realizuje się na różne sposoby:
Drodzy Współbracia,
idąc za wskazaniami Kościoła (Sobór Watykański II, Christifideles laici, Convegno di Verona) oraz uchwałami różnych Kapituł naszego Zgromadzenia, wszyscy dostrzegamy ważność coraz pełniejszego dzielenia się charyzmatem Magdaleny di Canossa z wiernymi świeckimi, jakich spotykamy w naszym apostolacie i którzy już żyją z nami, albo mogliby żyć w niedalekiej przyszłości, w realiach swego życia, charyzmatem Magdaleny.
Jesteśmy otoczeni w każdej naszej Wspólnocie wieloma osobami, które współpracują z nami i dzielą nasz sposób życia, nasz styl apostolstwa i są szczególnie podatni na nasze propozycje formacji. Uczestniczenie w charyzmacie Magdaleny może sprawić, że te osoby powrócą do życia chrześcijańskiego. Jednocześnie wpłynie to korzystnie na nasze życie zakonne i nasze posługiwanie.
Nie tyle, aby mieć współpracowników, którzy by nas mogli zastąpić albo pomagać nam w trudach apostołowania, ale szczególnie po to, aby czerpać radość z dzielenia się z nimi tym, co nas zafascynowało i przyprowadziło ku Chrystusowi Ukrzyżowanemu, według ducha Magdaleny di Canossa.