Urodzona w Weronie 1 marca 1774 r., w zamożnym i szlacheckim rodzie "di Canossa", Magdalena była trzecim dzieckiem z sześciorga. Już jako dziecko czuła pragnienie poświęcenia się Bogu, które poprzez ciężkie doświadczenia życiowe (śmierć ojca, drugie małżeństwo matki, choroba, niezrozumienie) nabierało formy i dojrzewało coraz bardziej. Będąc zanurzoną w klimat tragicznych zdarzeń wojny i w polityczne okoliczności Rewolucji Francuskiej, Magdalena odkrywa w głębokiej modlitwie, największą miłość Boga objawioną w Chrystusie Ukrzyżowanym.

Zobacz więcej: poznanie planu Bożego

Oblicze Jezusa dostrzega w ubogich, odrzuconych i cierpiących ludziach na przedmieściach Werony. Odtąd jej pragnieniem jest oddanie się służbie Chrystusowi i Jego ubogim. Magdalena postanawia opuścić rodzinny pałac, jednakże napotyka na zdecydowany sprzeciw rodziny, a wydarzenia zmuszają ją do przejęcia roli pani i gospodyni pałacu Canossa. Magdalena ukrywa swoje powołanie w głębinach swego serca, bez reszty angażując się w codzienne obowiązki rodzinne. W 1808 r. Magdalenie udaje się pokonać opory najbliższych, dlatego opuszcza rodzinny Pałac Canossa i - wyrzekając się bogactwa i tytułu markizy - wraz z pierwszymi swymi towarzyszkami, 8 maja 1808r. w Weronie zakłada "Dzieło Miłości".

Zobacz więcej:katechezy

23 grudnia 1828 r. uzyskuje zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej dla swego Zgromadzenia Córek Miłości, Służebnic Ubogich, działającego już także w Wenecji, Mediolanie, Bergamo i Trento.

Jako "Córka Miłości", pełna gorliwości, przy wzrastającej liczbie tych, którzy przyłączyli się do Dzieła, Magdalena 23 maja 1831 r. zapoczątkowuje męską gałąź Zgromadzenia: rodzinę "Synów Miłości", oddaną służbie chłopcom i mężczyznom. (polecamy odwiedzić stronę Synów miłości: Bracia Kanosjanie )


Niezwykle aktywne i owocne życie Magdaleny dobiegło ziemskiego kresu 10 kwietnia 1835 r. Magdalena miała wtedy 61 lat. 8 grudnia 1941 r. została beatyfikowana w Rzymie przez Piusa XII, a 2 października 1988 r., uroczyście ogłoszona "Świętą": Kościół, poprzez papieża Jana Pawła II, rozpoznał w niej model chrześcijańskiego życia, które się dopełniło w bezinteresownej miłości.

"Miłość jest jak ogień". W ciągu kilku dziesięcioleci liczba "Sióstr" oraz "Wspólnot" wzrastała aż stała się Rodziną Zakonną oddaną służbie Królestwu Bożemu. Dziś "Kanosjańska Rodzina" obejmuje Synów i Córki Miłości, a także Świeckich Misjonarzy Kanosjańskich. Poprzez ich osoby duch świętej Magdaleny dotarł do 36 krajów świata.



Magdalena, żyjąca w czasach, w których idea kobiety "misjonarki ad gentes" była nie do pomyślenia, miała serce na wskroś misyjne. Często wyrażała swe gorące pragnienie pójścia nawet na krańce świata, by dać poznać Jezusa, gdyż - często podkreślała - "Jezus nie jest kochany, gdyż nie został poznany".

W 1860 r. jej pragnienia stały się rzeczywistością. Bóg umożliwił Siostrom dotarcie do Dalekiego Wschodu. Duch Magdaleny przeniknął młode misjonarki i młodych misjonarzy: najpierw S. Luigię Grassi, później S. Lucję Cupis. Biskup Pawii, późniejszy Patriarcha Wenecji, Angelo Ramazzotti, rozbudził ten zryw misyjny. Opatrznościowo, zaproszenie przyszło z Hong Kongu, i w ten sposób "Perła Orientu" stała się początkiem pozostałych Misji Kanosjańskich na Dalekim Wschodzie.